Μέσα σε καπνούς που μου θυμίζουν ένα όνειρο που τρέχει να κρυφτεί πίσω από αλήθειες που δεν αντέχονται, ανακαλύπτω κάτι χρώματα που μου φωνάζουν να ρουφήξω μέχρι και την τελευταία τους απόχρωση
Κορεσμός φυλακίζει μια έκφραση που ζούσε πριν χρόνια σε ατέλειωτες εκτάσεις..
Καλοντυμένες φιγούρες, μακιγιάρουν την πραγματικότητα και πόζες ρομποτικά στημένες, παρενοχλούν κάθε κίνηση
Μικρά φαντάσματα ή ίσως συρρικνωμένα αντικείμενα, κοσμούν το φόντο μιας ακάθαρτης εικόνας
ακτίνες διασπούν την συγκέντρωση των κίτρινων φύλλων κ καταλήγουν να σκοτώνουν την εσωτερική μου σύγχυση..
Παρανοϊκή εκκίνηση της λογικής....